Pertamanya aku nak jelaskan kat sini, tiada unsur penipuan akan berlaku dalam penulisan kali ni. Sebelum2 nie mungkin ada. Biasa la, aku kan manusia biasa :p
Aku taknak tau share perasaan ape yg aku rase, sebab perasaan adalah rahsie, mcm bile kite suke kat laki mase sekolah dulu, mane boleh kecoh2. Malu la. Hihi. Tapi perasaan kali nie aku rase aku patot share supaye kawan2 aku yg lain dpt rasa jugak apa yg aku penah rase dulu.
Selame nie, bile soalan pendidikan Islam mase SPM dulu tanye, “Senaraikan perkara-perkara yang boleh menenangkan hati manusia”. Dengan pantas aku akan tulis, “1.amar makruf nahi mungkar”, “2. selalu membace al-quran”, “3.bla bla bla” tapi sebenanye aku tak penah langsung rase tenang . Sampai la aku pegi Makkah dan Madinah bulan June dulu. “Ini ke maksud ketenangan selame nie, kenape aku baru rase bila umur aku dah 23tahun??” Subhanallah, rase tenang die tak dpt aku gambarkan kat sini. :’)
Aku tak dapat nak jelaskan betape laju jantung aku bedegup mase tengok Kaabah buat petame kali depan mate, beribu-ribu kali berdebar dari blind date. Weh. Sumpah tak penah blind date. Hihi. So taktau pon rase tu mcm mane. Tapi mase petame kali tengok kaabah yg selame nie jadi kiblat aku, aku tak semena-mena menangis. Touching. Nak2 bila tengok pelbagai bangsa yang bercakap macam2 bahasa bersungguh-sungguh menangis kat depan kaabah. Tak semena-mena aku join diorang menangis. Otometik. Rase Islam tu sangat indah. Pelbagai bangsa menangis same2 dan aku yakin mereka nanges sebab nye lebih kurang macam aku. Rasa bangga jadi umat Islam. Alhamdulillah.
Bila dekat sana, aku selalu doa macam2 benda. Siap ade list doa dari kawan2. Alhamdulillah, aku sempat bace semua. Tapi taktau la makbul ke tak. Aku manusia biase, banyak dose. Kalau tak makbul tu mahap la ye kawan2. ![]()
Betape aku rase aku PASTI sayangkan Allah, Rasulullah dan Islam bila aku kat sana. Taktau kenape mase kat Malaysia rase sayang, tapi sayang tu lain dari rase kat sana. Taktau kenape kat sana rase Allah macam ade je peluk aku
Lepas tu, bila tengok padang pasir, mesti akan kate, “Ya Allah, macam mane Rasulullah seberang padang pasir yg sangat panas terik berdebu nie naik unta, aku naik bus ade air-cond pon still rasa panas, betape tepatnya pilihan Kau Ya Allah” dahla suhu mase tu 56 degree celcius. Dan setiap kali tu lah air mate berjurai-jurai macam air terjun. Tapi melampau la kalau mcm Gabai. :p
Mase aku pegi kursus umrah, memang ustaz tu ajar, bagi salam kat Rasul bile masuk Masjid Nabawi, “Assalamualaika Ya Rasulullah” dan ustaz tu cakap, Rasul akan sentiase jawab salam. Roh Rasul tak penah wafat, jasad baginda je wafat. Jadi, bukan nak mereka cerite, tapi, anehnya, setiap kali nak masuk Masjid Nabawi, aku akan bagi salam macam mane ustaz tu ajar dan setiap kali tu lah aku akan rase meremang. Semua bulu2 roma nie mcm tegak. Aku tak tau kenape tapi yg pasti aku rindu perasaan tu nak2 bile tengok TV tengok org tengah buat haji sekarang. :’)
Bile kat sana, kadang2 tak ingat pon nak doa utk jadi pandai ke kaye ke sihat ke, yang aku doa adalah “Kau tariklah nyawa ku di tempat suci ini Ya Allah”. Tapi sampai sekarang aku hidup dan tengah menaip di laptop ku yg uzur ini. Doa aku tak makbul. Doa manusia tak makbul bukan sebab Allah. Ketahuilah kawan2, doa kite sering tak makbul kerana itu adalah kifarah, balasan atas dosa2 yg telah kita lakukan. Allah tak pernah bagi benda yang tak baik. Segala yang baik saje datang dari Allah. Yang buruk semua dari dosa kita selame ini. Doa tak makbul adalah salah satu cara Allah utk ampunkan dosa kite. So tiap kali kite doa tak makbul, tiap kali tu lah dosa kite berkurangan. Jadi, jangan sesekali merungut ye kawan2!!


like.. :p
sy tau sgt rindu kan..sy pnh gi mase umur 17 thn satu family mse bln puasa..smpai skrg..rindu lg nk pegi..nk rase air zamzam yg sejuk trus dr tong2..
kumpul duet..nnti pegi lagi yatie.hehe